Dag Johan
De tweedaagse was voor mij pure voeding. Je bracht de inhoud op een manier die zowel eenvoudig als diepgaand was, en ook als niet-hulpverlener voelde ik me er volledig op mijn plaats. Door de vele raakvlakken met vrijwilligersbegeleiding (wat ik nu doe), en met het leven in het algemeen.
Ook heel fijn: Hoe de inhoud mocht resoneren met de groep en hoe je daar ook de tijd voor nam. Het ging niet om scoren of demonstreren, maar echt om uitwisselen. 
Terzijde: fijne nieuwsbrieven en tweets die je de wereld in stuurt. Het is op die manier dat ik bij Presentie ben terechtgekomen! 

Dag Johan, nog eens heel erg bedankt voor gisteren! Het was echt heel fijn en boeiend!

Ik wilde je trouwens ook nog altijd eens extra bedanken voor de fijne opleiding rond presentie die je gaf, ik vond het erg verrijkend. Ik onthoud ook je bescheiden houding, van zoeken en niet weten, dat was een fijn staaltje van ‘practice what you preach’, ook al moet je natuurlijk niet té bescheiden worden.

De studiedag gaf me in deze, te drukke tijd, een moment van stilstaan en rust. Ik heb terug veel geleerd van de dingen die aan bod kwamen : zowel de manier waarop de dag gestructureerd was als de inhoud waren zeer waardevol, ik heb me geen moment verveeld. Gesprekstechnisch en wat mijn luisterhouding betreft heb ik toch weer wat kunnen finetunen. Ook de inbreng van andere cursisten was verrijkend. Op het einde van de dag waren mijn batterijen weer wat opgeladen, bedankt daarvoor.

Maar eerst dit nog: wat ik denk ik het allermooiste en allerinspirerendste vind aan de presentiebenadering is de bescheidenheid die eruit spreekt. In taalgebruik, in vragen stellen, in voorzichtigheid, terughoudendheid,… dat spreekt me heel erg aan en vind ik zoveel vriendelijker en milder dan veel van wat ik eerder al ben tegengekomen. Maar anderzijds ook het sprongetjes wagen, buiten de lijntjes kleuren, regels kritisch durven bekijken. Zacht en stout tegelijk, mooi! Je kunnen bekommeren om iemand ipv de druk voelen iets op te lossen (zeker als er weinig op te lossen valt), en hoe waardevol deze bekommernis kan zijn. Ook mensen met onoplosbare problemen verdienen steun. Lijden verlichten. ‘Niet willen’ bestaat niet. Aristoteles. 

Ik vond het eigenlijk wel aangenaam voor mezelf de erkenning te krijgen op de één of andere manier over mijn manier van werken. Dat kan nogal stoeferig overkomen en zo wil ik het helemaal niet bedoelen, maar vaak voel ik schaamte t.o.v. leidinggevenden of collega’s of heb ik het gevoel te ver mee te gaan met cliënten, terwijl het voor mijn buikgevoel wel oké is.
Het beeld van die hulpverlener op z’n fiets met die cliënt achterop (in één van de filmpjes) vond ik zo sprekend en leuk om te zien. Ik herkende mezelf erin, en ik dacht ‘zie je wel, er zijn er nog die heel laagdrempelig en op niveau van gelijken hun cliënten begeleiden’, ‘als een vriend’, maar ik voel de rem, gewoon omdat ik misschien wel raar zou nagekeken worden door collega’s. Langs de andere kant krijg ik van m’n cliënten zelf wel vaak ongevraagd de bevestiging dat ze de manier van omgaan in relatie wel fijn vinden. Het is een vorming (en een benadering) die wel blijft hangen vind ik, een belangrijk en waardevol kader om binnen te werken en dat is wel fijn.  Verder nog, het smaakt naar meer …

Ik waardeerde de openheid van de vorming en de uitgebreide kans voor eigen inbreng/ervaringen delen.

De Presentie-tweedaagse was voor mij weer een verrijkende ervaring, zowel het lesmateriaal als de interactie met de deelnemers. Het bracht me terug naar de kern van ons werk, aansluiting vinden bij mensen die lijden…

De 2 dagen hebben me doen beseffen hoe weinig ik eigenlijk echt wist/weet over Presentie.
“Rijk, weldoordacht, waarde(n)-vol, degelijk onderbouwd..”, allemaal associaties die nu bij me opkomen – terugdenkend aan de 2-daagse.
En opnieuw de bedenking: dit lijkt op het eerste zicht eenvoudig in de zin van “dit doen we toch al lang: band maken, afstemmen met de cliënt, ons inleven als hulpverleners…” maar Presentie is duidelijk van een andere orde.
Ik weet niet of het klopt maar het voelt voor mij als een uitnodiging, zelfs een soort uitdaging om meer dapper te zijn in mijn werk… iets in de zin van engagement, blootstelling, durven ter plaatse blijven trappelen of stilvallen vanuit een weloverwogen, bewuste keuze én vertrouwen: veel vertrouwen.
Kortom het blijft nazinderen en smaakt naar meer.
Ik waardeer dat je je consequent bleef opstellen als zoekend, nadenkend, telkens opnieuw in dialoog gaand.. je had evengoed “de ervaren, geroutineerde hulpverlener-expert” rol kunnen innemen met al je expertise en kennis…